Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!


        Narciarstwo sportowe powstało w Norwegii, gdzie teren pozwalał na uprawianie tzw. Ski-touringu, czyli poruszanie się na nartach w każdych warunkach(wspinaczka, zjazd, marsz). Na samym początku narty były przymocowane do butów za pomocą luźnego wiązania (luźna pięta). Początkowo jeżdżono na długich mierzących do 240cm nartach, z czego zrezygnowano po szybkim czasie i wprowadzone przez młodego Austriaka, Mathiasa Zdarskiego narty długości 190cm pozwalały na większe możliwości. Mathias wymyślił także nową technikę jazdy z podpieraniem się jednym kijem od strony dostokowej co było bardzo trudne ze względu na przekładanie kija nad nartami w drugą rękę. Kij ten czasami służył też do hamowania poprzez wkładanie go między nogi i dociążanie udami. W późniejszym czasie powstały dwie grupy zwolenników techniki Zdarskiego - klasycy, którzy używali jednego kija oraz radykałowie, którzy wpadli na pomysł używania dwóch kijów. Gen. Mariusz Zaruski, uczeń Zdarskiego był pierwszym propagatorem narciarstwa w rejonie polskich Tatr. Krótko po I Wojnie Światowej Austriak Hannes Schneider został szefem szkoły narciarskiej w St. Anton. W tym okresie znowu były bardzo przydatne narty, które były znów dłuższe (215cm), więc Hannes opracował nowy tym skrętu, który polegał na gwałtownym obrocie przy wyjściu w górę co powodowało skręt. Wielu osobom się to spodobało i zaczęto propagować ten sposób skrętu. W latach dwudziestych zaczęto czerpać przyjemność z jazdy na wprost ze stromych i długich stoków. Narodził się w tym czasie 'Zjazd' jako konkurencja alpejska. Wraz z tą konkurencją doszła nowa pozycja zjazdowa umorzliwiajšca zmniejszenie oporów powietrza. W 1957r w Szwajcarii, instruktor narciarstwa, Josef Dahinden wymyślił kolejną technikę jazdy tzw. 'Skimambo', która polegała na wężowatych ruchach ciała z wąskim prowadzeniem. W latach dwudziestych dzięki Toniemu Seelosowi zaczęto stosować sztywne wiązania oraz wymyślono tzw. 'bramkę Seelosa', która składa się z 3 blisko siebie ułożonych pachołków, które da się ominąć tylko w jeden sposób. Zapoczątkowaniem myśli o jeździe carvingowej był włoch Toni Ducia. To on zaczął wykorzystywać krawędzie nart. W późniejszych czasach zaczęto kombinować nad stylem jazdy, sylwetką i układem nart, aż do momentu kiedy w 1954 Franc Furtner oraz Stefan Kruckenhauser zapoczątkowali teraźniejszy styl klasyczny, który polegał na przenoszeniu ciężaru ciała na nogę zewnętrzną do skrętu oraz balans ciałem. Mimo kilku porażek, nie poddali się i w 1955 w Val de Isere odnieśli sukces i zaczęto stosować ich technikę, a potem jego syn został promotorem carvingu i organizatorem zawodów w slalomie carvingowym w Austrii. W 1991r na rynku pojawiły się pierwsze narty carvingowe i wszystko stało się dużo prostsze. Zaczęto używać tych nart oraz propagować jazdę carvingową czyli w pełni wykorzystanie talii nart. Jak do tej pory staje się ona najbardziej popularną techniką jazdy i zdobywa coraz więcej zwolenników...

(C) 2005 by Stacja Narciarska Widełki. Wszelkie prawa zastrzeżone.